|
|
|
||||
آيا درماني برای وسواس وجود دارد؟
خوشبختانه پاسخ اين پرسش مثبت است. امروزه درمان های متنوع و مختلفی برای وسواس در دسترس است که باعث بهبود درصد عمده ای از اين بيماران می شود.
درمان های ضد وسواس عمدتا به 2 گروه تقسيم می شوند: 1. درمان های دارويی که چگونگی تاثير آنها تنظيم همان واسطه های شيميايی است که نغييرات آنها در بروز وسواس موثر است از جمله اين داروها می توان به کلوميپرامين و فلوگزتين اشاره کرد. نکته مهم در درمان های دارويي اين است که از زمان شروع مصرف دارو تازماني که بيمار در خود احساس بهبودی کند. ممکن است حدود يک تا 2 ماه طول بکشد بنابراين پيش از اين زمان بيمار نبايستی احساس کند که درمان در او بی تاثير بوده و نسبت به بهبود خود احساس نااميدی کند. 2. درمان های غير دارويي يا رفتار درمانی. در اين روش بيمار ياد می گيرد که چگونه با مواردی که نسبت به آنها حساس است يا واهمه دارد رو به رو شود و بدون اين که عکس العمل شديدی مثل وسواس از خود بروز دهد بتواند با آنها کنار بيايد مثلا فرد بتواند مثل ديگران به همه چيز دست بزند و تماس داشته باشد بدون اين که پس از هر بار تماس مجبور باشد دستش را بارها و بارها بشويد. معمولا ترکيب دارو درمانی و رفتار درمانی نتيجه بسيار بهتری نسبت به هر کدام از اين درمان ها دارد. آموزش به بيمار و خانواده و مطالعه و کسب آگاهی درباره بيماری هم نقش بسيار مهمی دارد. همان طور که قبلا گفتيم وسواس بيماری مزمنی است و دوره های پسرفت و عود هم دارد. همان گونه که يک بيمار مبتلا به ديابت يا فشار خون يا بيمار قلبي به درمان مستمر و طولانی نياز دارد بيماران مبتلا به وسواس نيز بايد دوره درمان نسبتا طولانی را به طور کامل طي کنند. در غير اينصورت با قطع زودرس درمان مجددا علايم بيماری باز خواهد گشت. در ضمن توجه داشته باشيد که درمان وسواس مثل هر اختلال روانپزشکی ديگر کاری گروهی است. روانپزشک ( يا همان متخصص اعصاب و روان ) بيماری را تشخيص می دهد برنامه درمانی را طراحی دارو تجويز و از رفتار درمانی استفاده می کند. روان شناس بالينی نيز در ارزيابی بيمار و درمان های غير دارويي مثل رفتار درمانی نقش مهمی دارد. گاهی نياز به ياری گرفتن از يک مددکار اجتماعی برای بررسی و رفع احتمالی مشکلات محيطی بيمار يا روان پرستار برای آموزش به بيمار و خانواده نيز احساس می شود.
منبع : روزنامه حکیم ( ضمیمه جام جم ) |
|||||
|
|||||