با بالا رفتن سن خطر ایتلا به بیماری آلزایمر افزایش می یابد ،هر چند که در بعضی از موارد در میانسالی نیز ممکن است ر دهد . جوانترین نمونه ثبت شده ،یک جوان 28ساله است که به این بیماری مبتلا شده بود . به نظر می رسید که موارد پیشرس بیماری آلزایمر علتهای توارثی داشته باشد ، در حالی که موارد مشاهده شده بعد از 65سالگی ( که اکثریت وسیعی را تشکیل می دهد )    ظاهرا علتهای مختلف دارد . در افرادی که اختلال کروموزومی ایجاد کننده نشانه های داون دارند، بیماری آلزایمر نسبتاً زود به وجود می آید و ، بنا به دلایلی که هنوز به درستی شناخته نشده است ، زنان زیر 35سال ، که کودک مبتلا به علائم داون به دنیا می آورند ( گرفتن یک کروموزوم اضافی شماره 21از مادر )، به طور معنی دار در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر هستند .

هر چند که علت بیماری آلزایمر ناشناخته است ، امروز پژوهشگران بر این عقیده اند که بعضی انواع بیماری ( مخصوصاً آنهایی که بین 30تا 40 سالگی ظاهر می شوند )با به ارث بردن حداقل سه ژن ویژه ارتباط دارند . یکی از این ژنها روی کروموزوم شماره 21قرار دارد ،کروموزوم مشابه که علائم داون را در بر می گیرد . به نظر می رسد که برای انواع دیررس بیماری آلزایمر نیز آمادگی ارثی وجود داشته باشد ، هر چند که امروزه اکثر بیماریها ، مثل بیماری سرطان و قلب ،نتیجه تعامل چند عامل ژنتیک و محیط است .

افراد تمام گروههای نژادی ،اجتماعی و اقتصادی آسیب پذیرند ، اما افرادبا سطوح نسبتاً بالاتر تحصیلات تقریباً در امان هستند . مطالعه 695مورد بالای 60سال نشان داده است که افراد دارای تحصیلات بالا ،کمتر با اختلال زوال عقل تشخیص داده شده اند .

محققان حدس می زنند که ممکن است این مسئله ناشی از این واقعیت باشد که افراد تحصیل کرده در آزمونهای هوشی عملکرد بهتری دارند و در نتیجه ،از نظر ایتلا به بیماری آلزایمر ،به آسانی شناسایی نمی شوند . با اینکه تحصیلات بالا ، به طریقی اندوخته های مغز را به طریقی افزایش می دهد و شروع نشانه های آلزایمر را برای چند سال به تاخیر می اندازد . غیر ممکن است که تحصیلات بالا ، به تنهایی بتواند بعضی را از ابتلا به بیماری آلزایمر رهایی بخشد .

مبتلایان به بیماری آلزایمر به نابهنجاریهای ویژه ای دچار می شوند که احتمالآ تباهی رفتاری و هوشی را تبیین می کنند . کالبد شکافی بافت مغز ،این تغییرات را در گروههای رشته های داخل سلولهای عصبی و در دسته های عصبهای تباه شده ، که التهاب عصبی نامیده می شود ، نشان می دهد . در بیماران زنده ، تولد ناقلهای عصبی ( ماده شیمیایی انتقال دهنده پیامها در بین سلولهای عصبی ) نیز کاهش پیدا می کند .

 

منبع : کتاب بهداشت روانی زنان